«این اسپینال تپ است» دنیای مستقل یک گروه موسیقی متال را به تصویر می‌کشد که برای بازگشت به صدر جدول‌ها تلاش می‌کنند؛ از تاریخچه پیچیده فراز و نشیب‌ها، آلبوم‌های طلایی، تغییر نام‌ها و کنسرت‌های کم‌فروش گرفته تا همراهان همیشگی، حامیان مالی، هواداران، تاریخ‌نگاران، جلسات ضبط، مراسم‌های انتشار آلبوم و تمام آن لحظات خاص پشت صحنه که همه‌چیز را واقعی نگه می‌دارد.

هالیوود به نیک چپمن، فارغ‌التحصیل تازه رشته سینما که به دنبال بهره‌برداری از موفقیت فیلم دانشجویی برنده جایزه ملی خود است، چراغ سبز نشان می‌دهد. آلن هابل، مدیر استودیو، نیک را با یک پیشنهاد رویایی برای ساخت اولین فیلم بلندش وسوسه می‌کند، اما به محض شروع تولید، واقعیت‌های شرکتی شروع به دخالت می‌کنند: نیک قادر به کنترل مجموعه‌ای از سازش‌ها در چشم‌انداز بلندپروازانه خود نیست و تمام تلاشش را می‌کند تا در میان هرج‌ومرج فیلم‌سازی، یکپارچگی هنری خود را حفظ کند.

تنش ملموس است، هیجان بالا گرفته و بوی تند رقابت در هوا به مشام می‌رسد؛ چرا که صدها شرکت‌کننده مشتاق از سراسر آمریکا خود را برای حضور در یکی از بزرگ‌ترین رویدادهای زندگی‌شان، یعنی نمایش سگ‌های میفلور، آماده می‌کنند. سگ‌های شرکت‌کننده و صاحبان آن‌ها به اندازه کشور بزرگی که در آن پرورش یافته‌اند، به شکلی شگفت‌انگیز متنوع هستند.

شرکت‌کنندگان پرشور با بر سر گذاشتن ماسک‌های بزرگ و پوشیدن لباس‌های پشمی، برای کسب عنوان بهترین عروسک نمادین (مسکات) جهان با یکدیگر رقابت می‌کنند.

احتمال بردن جایزه اسکار، بازیگران و عوامل یک فیلم مستقل را به تکاپو می‌اندازد؛ چرا که بازی درخشان ستاره کهنه‌کار اما تقریبا ناشناخته این فیلم، سر و صدای زیادی در فصل جوایز به پا کرده است.

سه گروه موسیقی فولکلور عجیب و غریب که هرگز به شهرت کامل نرسیده‌اند، پس از مرگ مدیر برنامه‌هایشان، برای اولین بار پس از چند دهه به درخواست پسر او گرد هم می‌آیند تا یک کنسرت تجدید دیدار به افتخار او برگزار کنند.

کورکی سنت کلر، کارگردان جاه‌طلب، و بازیگران آماتور و کم‌استعداد نمایش موزیکال و عامه‌پسند او در یک شهر کوچک، وقتی می‌فهمند که مورت گافمن، نماینده تئاتر برادوی، قرار است در اجرای آن‌ها حضور یابد، دستپاچه می‌شوند و زیاده‌روی می‌کنند.